گل گله‌ جاران سه‌ر په‌تیت ئاورد

گل زه‌رد سور بنوشه‌ سپید

شه‌مال مه‌شانو زلف سوز بید

مزگانا به‌ش که‌ن ئه‌روه‌شیه‌ مای

وه‌ ناز نعمه‌ت هه‌ر خوه‌شیه‌ مای

شاقه‌ کوگ نیر دوصد نازه‌وه‌

گورانی چرین وه‌ پروازه‌وه‌

چه‌ فه‌رر شکوه‌ ایرانیان هه‌ت

چۆ عید نۆروز جه‌مشیریان هه‌ت

هه‌ر بژی ده‌ست اوسا بیه‌ر ساز

کلکله‌سوران دو ده‌سماله‌ هواز

هوه‌رتات هاو دما میوه‌ باره‌سی

بهشت هه‌ر یه‌سه‌ هونه‌ کاره‌سی

وی مانگه قه‌سه‌م چوین دوو دیاره

نیمی ئاشاریا نیمی دیاره

هویلِ مل بِلِنگ جویا شکاره

چوو هزاره ئاج هزار هزاره

تیره شه‌ش په‌ره ای ته‌رکش دیری

مهارت کۆشتن ای زمان دیری

چه‌ن ژَه که‌ل که‌چان اُو شکار کردن

فِراموش نُوی تا روژِ مردِن

گه‌ل گه‌ل کچه شاخ خوین آلوده بین

وه‌ تیرِ سِنان چه آسوده بین

کۆره‌ل به‌ن ئه‌ر چه‌پ دته‌ل  هه‌لپرکی

گُل به‌شا مه‌که شازایه ته‌رکی

کِلکِله سوران شاواز کیشانه

کلیک دُرر کردِن نام ۆ نیشانه

خوشحال وه باوه هرکه یار دیری

یارِ سه‌روه‌ن لار چاو خُمار دیری

هه‌رکه دوس نیری نام جه‌نم جاسی

زه‌نجیر یک مه‌نی زالانه پاسی

کۆره‌ل بازی که‌ن دیری وژه مای

لیوه بلابار سروه‌ن قۆژه مای

کۆره‌ل مزگانا نوای سازه مای

هانه بزانِم سروِه‌ نازه مای

شیرینِ ئه‌رمه‌ن چوپی حوازه مای

ناوای یه گُل بو ۆه‌ په‌روازه مای

چه‌م ره‌شه م بای چه ته‌نازه مای

سه‌روه‌ن یه وه‌ری یه‌خه وازه مای

کۆره‌ل بونه سیر دت ره‌زازه‌ مای

شالِ سوز وه‌ مِل رمز و رازه مای

دو دسماله ده‌س بازی حوازه مای

گه‌لو به‌ن سیمین سه‌رفرازه مای

زلفه کی لاوِن لا داوه لاوه

شور کِردیه‌سی ئه‌ربان تا پاشنه پاوه

چه‌م چوین پیاله شراو نوشه وه

چه‌رمی چوین چِلوار بناگوشه وه

سه‌رمستِ می نوش هه‌ر وه هوشه وه

لعله مدروشه  نه خاموشه وه

وه‌ تختُ سه‌ریر حریر پوشه وه

خدا داسه بین وه‌ بالوشه وه

ساغر هاوه ده‌س می فروشه وه

نِم نِم مه‌رشِنی وه‌ سه‌ر هوشه وه

چۆ سیر و سرکه هانه جوشه وه

دایم وه‌ هه‌وه‌س عیش و نوشه وه

پِشت دَسِم داخ کم عاشقی نَکم

مه که نِی مَسیه عاشقی چه کم

اُو هاوه پرده زرین بافه وه

وَ رَشه مالان پِشت کُه قافه وه

مه رِه گُم کرده صافی صافه وه

وا نهات گِرتِه و رِه لافه وه

نخِ گم کرده سر کلافه وه

بَن اُو دار کتِه و تنافه وه

هرچَن گِلِی کم وَی اوصافه وه

مَتِرسِم بوشِه یه گَزافه وه

صد قسم بَه رِم عاشقی نَکم

دی تر و گردِت رفیقی چَکم

تقدیم به محضر استاد دلفانی عزیزو گرامی

احوالم  پرسین نیشونَر نیشون

رسیم و خذمت استاد بیان

ادیبٌ سرمست ،شاعر توانمند

فرهیخته نازار،شیرینی چو قَند

استاد ادب فرهیختو،صَبور

مرد با ادب سرتا پا شعور

صاحب منصبی وَنوم لرسون

پیا نوم پیا ،شیرین لکستان

سخن گٌهَربارٌ،شیرین بیانی

سایه سرمونی استاد دلفانی

خطٌ قَلمٍت چو خط طلا بو

قدَ رعناکَت دورهٍ بلا بو

قصه کر نازار، کدخدا پیا

دشمن اَ دوس کَر،دوس بی ریا

خدا بزونه تو بی نظیری

تو سالار پیا، مهمان پذیری

کسب فیضم کرد اٍه کلام گرمت

اژ اخلاق خو وٍ گفتار نَرمٍت

مَرَسٍم و خزمت حضرتعالی

دست ماچاکم و نحو عالی

بارانی         

04/11/1390

...................

ممنون برا عزیزم و خاطر هدیه گرانبها

که‌ژال سینه واز کوگ خال وه مل

کِلاخی ره‌نگین سروه‌ن شل و ول

وه‌ باوای برزِک و شای دالاهو

هه‌ر وژت ته‌کین لِفت هاوه‌ کو

غه‌زال خال خالو کلِ شال وه‌ مل

چاوت نِیه‌سی نامحرم وه‌ کل

هه‌ر و شامه‌می شای بِلوران

ناخانِت ارزی ایران و توران

اِسپیکو پیشکه‌ش سه‌رتا  پا  مه‌پل

کُل بون و قضات مهره‌ کاو وه‌مِل

وه‌ ایی پیرشمسین وه‌ هه‌رچی پیره

وژمه  مه‌زانم که‌ژال  دلگیره

دت نازار ئاکه کنیلک ئه‌ شان

چاوانت زحل برمِت که‌کشان

کِبر و خرورت دله‌ مه‌رمِنی

بریقه چاوِت گوله‌ مه‌رزِنی

سر ریه‌که‌ت تا سو بِنیشم 

نه‌خشه دوزینِت ایم شو بِکیشم

خِپِلَه تام دار جامیلِک زه‌ردِم

مه دوسِت دِیرم نوشی نامه‌ردِم

قه‌سمه‌ل به‌رِم پا قران مهر که‌م

ریشم بِتیشم روو وژِم سوور که‌م

صد کوخا کِل که‌م وه‌ خِزمه‌ت باوه‌ت

قولِت بگرِم گیان لاوه لاوه‌ت

وژمه مه‌زانِم تو شکارِ مین

اِ بالا خدا هه‌شت و چوارِمین

معنی :

دختر ناز مَشک به دوش

چشمانت زحل و ابروت کهکشان

کِبر و غرورت کوه ها را خراب می کند

برق چشمهایت گل ها را می ریزد

سر راهت تا صبح می نشینم

و نقشه دزدینت را امشب می کشم

تُپل و مزه دارِ من جام کوچک و زردم

من دوست دارم ، نگویی نامَردَم

قسم میخورم پای قرآن مهر میکنم

ریشم را رو بتراشم و روی خودم را سرخ کنم

صد کدخدا بفرستم به خدمت بابات

قول تو را بگیرم ، جانم لالاییِ تو

خودم میدانم تو شکار منی ...

به لطف خدا و هشت و چهارِ من

کراس کاوه‌که‌ت گل ره‌شی دیری

عطر گلاوت بو خوه‌شی دیری

دور یه‌خه‌که‌ت  نخره کاریه‌

مه‌ری وه‌ری که دونه واریه

کوله‌نجه مه‌خمه‌ل خو ئه‌ر بان بوتی

گل بوته یاقوت بانِ شان بوتی

که‌ت و گلوه‌نی تا ئه‌ر باو بوتی

که‌مه‌ربه‌ن زه‌رین ئاو و تاو بوتی

مِل و مِل بینک هر دک طلا بو

خدا کاری که دور اِ بلا بو

دلفون ژاره‌که ئاو و تاو نه‌که

وه‌ لاوه لاوه که‌س اِ خاو نه‌که

بیدمشک اردتی ، بو به‌ چون هویر

تا ده‌س بکیشم تال ای مویه‌کت

مانگ نیمه شاریا شعله رویه‌کت

تال ای چتره‌که‌ت بار تا بنمه الام

نقره پیچ که‌می ئه‌رای ئه‌دنیام

یک یک بشمارمی بزانم چنده

مه‌سپارمی وه ذهن مزانم چنده

تاگه‌گه‌ت که‌مه و لای که‌فه‌نم

هر اوم داشتو باقی وه جه‌نم

دوس نازارم شیفته شاله‌کم

باو زحمت بکیش باو وه‌ ماله‌که‌م

مۆره کاو سینم اسپن بکم دوۆ

تا تو بپرسی حال حواله‌که‌م

م ک مال نیرم چاتول که‌لی که

پیش که‌شت بکم وژ ایاله‌که‌م

هه‌ر تونم داشتو چیشت ارای چه‌مه

کوگ چه‌م رژیا خه‌ط و خاله‌که‌م

دلفون ژاره‌که خاکت وه‌ دم بو

سیر وژت بکه چه‌ت حواله‌کم

خالی ها وه‌ر بان زنجه چاله‌که‌ت

ری بلد نی ام  بامه  ماله‌که‌ت

وه‌ دزی سیر که‌م جمالت  بوینم

روشنی چون ئاو، زلالت بوینم

تویل زه‌ری کی بو ئه‌برو کمانت

مه ا کو گرم نوم و  نیشانت

دله‌ گیون بنم خو سئرت  بکه‌م

سیری  گیانانه ژه مهرت بکه‌م

ئاویزه گوشت ژه کامین ره‌نگه

لعله یا گوهر یا کامین  سه‌نگه

تیخ هوه‌ری تو سفیدی چو مانگ

چترکه‌ت هویله گل گه‌نم بژانگ

شیره کورم یکه سوار و رو هزارم

شه‌مشیره‌کت شا برا هردک لا برش

شو ارای شوه‌خوان روژ ئرای ایرش

لطفعلی خان براکه‌م سه‌ر وردار ژه خاک

شاه خواجه هه‌تی یه بی شه‌رم و بی باک

وره بکش شیره براکه سردار له‌کم

نِیل کور قه‌جه‌ر وطن فروش گم که‌ی کله‌کِم

لطفلی تو سه‌ر وردار ژه‌ ایی گرون خواوهَ

دوشمه‌نت هه‌تی یه باوه‌کم  

پاوه‌رِکاوه خیانت حاج اورام تو دای و تالان

کور له‌ک شه‌مشیر بکیش هی روه هی آمان

حِف نیه شیر کورِم تو بِکوشِن لاشه ات بمانو

قه‌جه‌ری ژه‌ن نه پیایی ،  برا کورم وه‌  بمانو

فله‌ک پیره تیری شه‌نی شکانی بالِت

کوره حوسه‌ین خان قه‌جه‌ران خراو بو مالِت

ئه‌ چه‌مه‌ل نازارتَ کی ژه‌ کاسه که‌ن

ئه‌ خواجه نامرده نه پیاو نه ژه‌ن

لطفعلی خان خانان حوۆ که دۆواره

کور له‌ک بکُوش دۆشمن هه‌رچه‌ن سۆواره

فه‌دای شوه‌خون روله‌که‌م که‌شا که‌شت بام

شادی دۆشمه‌نه‌ل روله براکه‌م بانه له‌شت بام

فِدای ته‌ختُ تاج و تالان ره‌فته‌ت

فِدای لاشه که‌ت وه‌ خُوین اِیر خه‌فته ات

مه‌رحبا کرمان شه‌ر و دیارت

تا ئاخر ساعه‌ت شیر پیا مه‌ن ئه‌ر کنارِت

چه‌مه‌ل نازاران فدای توم کردِن

بیست جُفت هزار پیش که‌ش توکردِن

ئاخر وه‌ تهران لاشه‌که‌ت به‌ردِن

چُون گناه کاران هلاکِت که‌ردِن

بمرم نازار کۆر نان دیاری یم

اَول که‌و که‌وه‌ ایسه‌ خواری یم

معنی :

کجایی لطفعلی پسر لک

غران سوارم شیر پسرم

یکه سوار برابر هزارم

شمشیرت شاه برادرم هردو دم برش

شب برای شبیخون روز برای یورش

لطفعلی خان برادرم سر بردار از خاک

شاه خواجه آمده بی شرم و بی باک

برخیز بکُش شیر برادرم

سردار لکَم نگزار پسر قاجار وطن فروش

ببرد کلکم

لطفعلی تو سر بردار از این گران خواب

دشمنت آمده بابام پایش در رکاب

خیانت حاج ابراهیم تورا داد به تالان

پسر لک شمشیر بکش ای رودم امان

حیف نبود شیر پسرم تورا بکشند و جسد ات بماند

قاجار نه زن نه مردی برادر و پسرم جای تو بماند

فَلک پیر تیری انداخت شکست دستت را

پسر حسین خان قاجار خراب شه خونه ات

آن چشم های زیبایت را چه کسی از کاسه در آورد

آن خواجه نامرد نه مرد نه زن

لطفعلی خان خانان برگرد دوباره

پسر لک بکُش دشمن هر چند سواره

فدای شبیخون پسرکم کشاکشت شم

شادی دشمنان پسرم برادرم روی جسد ات شوم

فدای تخت و تاج به تاراج رفته ات

فدای آن جسدِ در خون خفته ات

مرحبا به کرمان شهر و دیارت

تا ساعت آخر ماندند در کنارت

چشم های زیبایشان را فدای تو کردن

بیست هزار جفت پیشکش تو کردن

آخر به تهران جسدت را بردند

چون گناه کاران هلاکت کردند

بمیرم عزیزم برادرم نام و نشانم

اول کبکبه آخر خاری ام

گیژ و سرگردان حال خراوی دییم

بی یارو هم دم اَر لو آوی بیم

خُمره ای بلورین پِر شِراوی دییم

چَن کاسه ای چینی نخش و نگار دار

خُولام اَل سیاه وینه ای شو تار

فرش اَل اُوریشم ژَه بافت دیار

پیهین کرده بین اَسباو قمار

گاهی مَحوواردن طیری ژه طیران

گاهی مَنیشتن پی بَزم و سیران

اَرواو مَنوشان خولام پِر مَه کرد

بِریژ آی بِریژ زکان پر مَه کرد

مَسِ بیهوش بین ژَه بایه نوشی

بی شرم و حیا بی پرده پوشی

آخر کار کیشان اُو بِی و بِی مسی

مَکو وان اُوسر و هردوک دسی

ژه حکم خداو کارساز و کاران

کاسه جوواو دان چوین زوان داران

واتش اوله گان بی خَور ژَه گیان

بی حرمت ژَه سَر کاسه ای خسروان

ار مذانستان کاسه ای سَر کیه ان

هو یچ وقت میلتان آو و ژَهر نی اَن

مِن اور هیزیام ژَه ویروشه ای خواو

نه کاسه و خمره نه فرش و شراو

معنی :

امشب خواب دیدم امشب خواب دیدم

گیج و سرگردان حال خرابی دیدم

بی یار و هم دم بر لب آبی بودم

خمره بلورین پراز شرابی دیدم

چند کاسه چینی نقش و نگار دار

غلامان سیاه مثل شب تار

فرش های ابریشم از بافت دیار (وطن)

پهن کرده بودن اسباب و قمار

گاهی می خوردند مرغی از مرغان

گاهی می نشستند در پی بزم و سیران (سفر)

ارباب مینوشید غلام پر میکرد

بریز آی بریز شکم پر میکرد

 مست و بیهوش بودند از باده نوشی

بی شرم و حیا بی پرده پوشی

آخر کار کشیدند به بد و بد مستی

میکوبیند بر سر با هردودستی

از حکم خدا کار ساز و کاران

کاسه جواب دادن چون زبان داران

گفتش ابله ها بی خبر از جان

بی حرمت از سر کاسه خسروان

اگر میدانستید کاسه سر ازآن کیست

هیچ وقت میلتان آب و زهر نیست

من برخواستم از پریشانی خواب

نه کاسه بود و خمره نه فرش و شراب

یه‌سه  پائیزه باد  خزان  هه‌ت                   رنگ زردی داران  وه‌لگَه  رزان هه‌ت

خش خش  وه‌لگان سراسیمه وار             فصل کوچ کردن مَلِ کوان هه‌ت

جِنِک  اۆر  آورد  جمله  درختان                  خبر ماوران یه‌سه زمسان هه‌ت

ایل و عشایر چِن و گرمه‌سیر                    وه‌خت  جیایی قوم  و خیشان هه‌ت 

ماران و موران خزیان و لونه                      گویا راحتی دانه کیشان هه‌ت 

غازان و بازان هم پرواز کِردن                    وه‌خت  کوچ کردن دسته مرغان هه‌ت 

دلفانی هوشیار یه‌سه خزان هه‌ت            پایان عمرته ولگه رزان هه‌ت 

بزان مه لکم نژاد کوردم                                ژَه ماله باوان کریمه زَندم

 براو بنه کو ایل دئلفونم                               افتخار اَکه م  پهله  زُوانم

داغِ داغستان تیر دا  وَه  جَه رگِم                    زامِ نَخ جَوان سیاه کِرد بَرگم

کرکوک مَندلی براگان له کم                         هند و سریلانکا شیرگان له کم

صلاح عَیوبی روله گه لَه کِم                          فارغ ژَه ریا و دوز و   کِلَه کم

 دئلفون افتخار تو رووله  له کین                      ژَه نژادت کوردین  ژَه  تیره  لکین

بژیان روله لَک و کُرد بژیان روله ایران و عراق

حکایتی است که می گویند خداوند متعال برای گنجشک کور لانه می سازد

موشن که ل کلاو تو کوره مَه کی         ئه رانی لانه تو جوره مَه کی

 اگه ر  مجبوری  لونه  بسازی             دی ئه را اول وه ژ کوره مَه کی

بلاتَش نوشِم تو زورَه مَه کی              کی یَه قین مصلحتَه تو جوره مَه کی

حکایتی است می گویند درختی از تیشه پرسید چرا مرا می بری

تیشه گفت چونکه دسته ام از خودت است

پیره داری بیم سوخته دروونه م          وه تیشه کنان پوست ژه بروونه م

واتم ای تیشه اوسا گَن ساخته         دم دنون رزیاه ره نگ  و رو  باخته

مئه ر من قاتلم کشته باوه تم             ئه را  مه کنی پوست ژه  قامتم

وت پیر خرفت مخ ئه سر نوویی          شاخ و په ل رزیا ساق پا قوویی

نه  تو  قاتلی  نه  گنه    منه              تیشه ناممه دَه سم  ژَه  تونه

یاران مزگانا یه‌سه وِهار هه‌ت               وه‌خت تاویاین وه‌ر  نسار  هه‌ت

ئه‌رجن وه‌ کیکم گل داسه خیمه          شاقه کوگ نه‌ر ژه  کوهسار  هه‌ت

زلف سوز بید شه‌مال   مه‌شانو            نغمه بلبلان ژه بیشه‌زار هه‌ت

وه‌نی وه ریواس چُوویر وه‌ خوه‌ش بو      وه‌خت سوز کردن گل سمسار هه‌ت

چنار وه‌ ئامرود پیره‌ دار وه‌لگ کرد         وه‌خت  زایمانه بچه شکار هه‌ت

بزان تو دلفان یه‌سه‌ وهار هه‌ت            فصل روئیدن گل و گلزار هه‌ت

روژی ژه شینه گذر مه‌کردم                      ژه حمام شه‌ر دیئن مه‌کردم

چه‌مم کت ئاو تاق ئاو نیمه طاقش                که‌تم ئاو فکر وصف ئاو صافش

واتم ای حمام مه‌ظهر پاکی                        چین ویرانه ای و هه‌م کف خاکی

ائه‌گر ژَه قه‌سم نموویی دلگیر                     ته‌ریف که ئه‌رام هه‌رچی هاوه ویر

ایی شاره کیه کی بنّاش که‌ردن                 کام خراوکاران ویرانش که‌ردن

واتش ای رفیق نامت نه‌زانم                        من حمامه‌کی عهد ساسانم

یه شاره شیینه، یانگه بابان بی                 عبور تاجر و بازرگانان بی

ریه‌کئی اوریشم لیش گذر مه‌کرد              گه‌لی بار ماورد گه‌لی بار مه‌کرد

گه‌لی پی شکارتیراندازی بین                    گه‌لی عاشقان پی عشق بازی بین

گه‌لی روئسا و شاه نشین بین                  باقی نگه‌بان گیان شیرین بین

چه‌ن ژَه نازاران سرو گلاو شور                    چَه‌م چوین پیاله گردان مینیاتور

شانه اوه نوس زلف مدان شانه                گه‌لی عه‌طر پاش کار ژه نانه

گه‌ل گه‌ل شادختان ایرانی نسب          اهورا پرست ساسانی منصب

کراس اطلسی نقش نگار دار                  کمربند زرین قَزن قفلی دار

کلاشان جمله ژَه پوس بلغار                تخت پاشنه صاف بانه پوس مار

چه‌م سی چه‌م سیان پرناز نعمت                 آهو صفتان، شیر بی منت

وه نازپرورده دخت شاهان بین                  زاینده ساسان شیر ژیان بین

فلک وه پی گل ریشه کن ژَه بِن                  گشت ،بین ویرانه هم اوان هم من

ایسه ویرانه و هم سان خاکم                  ویرانه کرده قوم صفاکم

این مکان یک شهر باستانی در عهد ساسانیان درمسیر جاده ابریشم بوده

است که واقع در نزدیکی نوراباد می باشد که روزی بر ان

گذر می کردم و چشمم به حمام

ویرانه ای افتاد و این چند بیت را در وصف عظمت آن سرودم .

 با تشکر علی اکبر دلفانی  (ساکن خرم آباد)