کۆل کۆلاو

 

حکایتی است که می گویند خداوند متعال برای گنجشک کور لانه می سازد

 

موشن کۆل کۆلاو تو کوره مه‌کئ  // ئه‌رانی لانه تو جوره مه‌کئ

 ئه‌گه‌ر  مجبوری  لونه  بسازی // دی ئه‌را ئه‌وه‌ل وژ کوره مه‌کئ

بلاتش نوشِم تو زورَه مه‌کئ  // کی یه‌قین مصلحته تو جوره مه‌کئ

 

راز تیشه و درخت

حکایتی است می گویند درختی از تیشه پرسید چرا مرا می بری

تیشه گفت چونکه دسته ام از خودت است

 

پیره داری بیم سوخته دروونم  // وه تیشه کنان پوست ژه بروونم

واتم ای تیشه اوسا گه‌ن ساخته // دم دنون رزیا ره‌نگ  رو  باخته

مه‌ر من قاتلم کشته باوه‌تم //  ئه‌را  مه‌کنی پوست ژه  قامتم

وت پیر خرفت مخ ئ سه‌ر نوویی // شاخ و په‌ل رزیا ساق پا قوویی

نه  تو  قاتلی  نه  گنه    منه  //  تیشه ناممه ده‌سم  ژه  تونه

 

 

غزلی در باره آمدن بهاران

 

 

یاران مزگانا یه‌سه وِهار هه‌ت               وه‌خت تاویاین وه‌ر  نسار  هه‌ت

ئه‌رجن وه‌ کیکم گل داسه خیمه          شاقه کوگ نه‌ر ژه  کوهسار  هه‌ت

زلف سوز بید شه‌مال   مه‌شانو            نغمه بلبلان ژه بیشه‌زار هه‌ت

وه‌نی وه ریواس چُوویر وه‌ خوه‌ش بو      وه‌خت سوز کردن گل سمسار هه‌ت

چنار وه‌ ئامرود پیره‌ دار وه‌لگ کرد         وه‌خت  زایمانه بچه شکار هه‌ت

بزان تو دلفان یه‌سه‌ وهار هه‌ت            فصل روئیدن گل و گلزار هه‌ت