لک سرای

حکایتی است می گویند درختی از تیشه پرسید چرا مرا می بری

تیشه گفت چونکه دسته ام از خودت است

پیره داری بیم سوخته دروونم  // وه تیشه کنان پوست ژه بروونم

واتم ای تیشه اوسا گه‌ن ساخته // دم دنون رزیا ره‌نگ  رو  باخته

مه‌ر من قاتلم کشته باوه‌تم //  ئه‌را  مه‌کنی پوست ژه  قامتم

وت پیر خرفت مخ ئ سه‌ر نوویی // شاخ و په‌ل رزیا ساق پا قوویی

نه  تو  قاتلی  نه  گنه    منه  //  تیشه ناممه ده‌سم  ژه  تونه